Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας γεωπόνος καθηγητής ο οποίος δίδασκε στο πανεπιστήμιο του Τόκιο στην Ιαπωνία. Το όνομα του ήταν Χιντεσάμπουρο Ουένο και κάποια στιγμή αποφάσισε να υιοθετήσει έναν σκύλο της ράτσας Ακίτα. Τον Χάτσικο. Ο καθηγητής και ο «Χάτσι»,όπως τον αποκαλούσε έγιναν αχώριστοι. Ο Ουένο τον φρόντιζε σαν να ήταν παιδί του και ο Χάτσι του το επέστρεφε αυτό με απεριόριστη αγάπη. Ήταν τόσο δεμένοι που κάθε μέρα πήγαιναν παρέα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, εκεί όπου ο μόλις ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για το πανεπιστήμιο ο Χάτσικο επέστρεφε στο σπίτι. Το απόγευμα, την ώρα της επιστροφής του καθηγητή, ο Χάτσικο ήταν ήδη εκεί ώστε να τον συνοδεύσει πάλι πίσω. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβανόταν περισσότερο από 1,5 χρόνο ώσπου ένα απόγευμα ο καθηγητής δεν εμφανίστηκε στον σταθμό του τρένου, ενώ ο Χάστσικο περίμενε για ώρες, αλλά μάταια αφού ο Ουένο είχε πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο στο πανεπιστήμιο που του στοίχησε την ζωή.

 

Hachiko.JPG
By άγνωστοςarchive copy at the Wayback Machine (archived on 18 September 2009), Κοινό Κτήμα, Link

Μετά την είδηση του θανάτου του καθηγητή την φροντίδα του Χάτσικο είχε αναλάβει ένας ένας παλιός φίλος, η οποία όμως δεν στάθηκε ικανή να κρατήσει μακρυά τον σκύλο από την αγαπημένη του ρουτίνα, το ραντεβού στον σταθμό Σιμπούγια. Έτσι, κάθε μέρα πήγαινε ακριβώς την ώρα που γύριζε ο καθηγητής και περίμενε με αγωνία στα πρόσωπα των επιβατών να αναγνωρίσει τον αγαπημένο του φίλο… Αυτό γινόταν για 10 χρόνια! Όπως ήταν φυσικό όλο αυτό το διάστημα ο Χάτσι είχε τραβήξει το ενδιαφέρον των περαστικών αλλά και των καταστηματαρχών της περιοχής οι οποίοι συγκινημένοι από την αφοσίωση του ξεκίνησαν να τον φροντίζουν και να τον έχουν υπό την προστασία τους. Σιγά σιγά η ιστορία πήρε έκταση και γινόταν αναφορά σε μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην χώρα, με αποτέλεσμα ο σταθμός Σιμπούγια να γίνει πόλος έλξης χιλιάδων επισκεπτών που ήθελαν να δούν από κοντά τον πιστό σκύλο.

Χαρακτηρίστηκε ως ένας ζωντανός θρύλος και μάλιστα ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε  άγαλμα που τον απεικονίζει καθιστό, να περιμένει το αφεντικό του. Το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε σε μια έξοδο του σταθμού, η οποία ονομάστηκε «έξοδος του Χάτσικο». Ένα χρόνο μετά τα αποκαλυπτήρια ο Χάτσικο βρέθηκε νεκρός σε ηλικία 12 ετών, από προχωρημένο καρκίνο σε ενα δρομάκι κοντά στον σταθμό.

Το σώμα του Χάτσικο εκτίθεται βαλσαμωμένο στο Εθνικό Μουσείο Επιστημών του Τόκιο, ενώ εκτός από το άγαλμα στον σταθμό της Σιμπούγια, μνημείο του υπάρχει και δίπλα στον τάφο του ιδιοκτήτη του.

 

Hachiko-hakusei.jpg
By 日:Muramasa,Muramasa日:Muramasaによる撮影, CC BY-SA 3.0, Link

Η ιστορία του Χάτσικο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2009 με τον τίτλο:        Hachiko, a Dog ‘s Story  (Χάτσικο: Η ιστορία ενός σκύλου) στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ.

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here