γράφει ο Αλέξης Τ.

Με αφορμή το πανηγύρι στη Λέσβο και όλη τη φασαρία που έχει προκύψει γύρω από το θέμα, μία σειρά από προβληματισμοί που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με αυτό απασχόλησαν τη σκέψη μου.

Η λογική μου κάνει άλματα και συνειρμικά οδηγούμαι να αναλύω διαφορά θέματα της καθημερινότητας, τα οποία δεν συμβαδίζουν με την υποτυπώδη καλλιέργεια που πρέπει να διαθέτει μια κοινωνία εν έτει 2019, στο περιβάλλον του δυτικού πολιτισμένου κόσμου.

Σε ένα περιβάλλον όπου η γνώση και οι εμπειρίες, μας έχουν διδάξει πως οι πυλώνες της αλληλεγγύης, του σεβασμού και της φροντίδας προς τον άνθρωπο και τη φύση, πρέπει να στέκουν ακέραιοι για να διατηρούν το οικοδόμημα του πολιτισμού μας στιβαρό και εξελισσόμενο.

Κάπου εκεί, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που δεν πηγαίνει καλά στην κοινωνία που ζούμε.

Για ποιο λόγο δηλαδή, βλέπουμε καθημερινά περιστατικά, συμπεριφορές και καταστάσεις, οι οποίες έρχονται σε ξεκάθαρη σύγκρουση με την αισθητική μας και μας βαζουν στη διαδικασία να προσπαθούμε να εντοπίσουμε ποιο είναι το πρόβλημα και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.

Αν καταφέρουμε λοιπόν να αποστασιοποιηθούμε και να δούμε την κατάσταση χωρίς συναισθηματισμούς, θα καταλήξουμε πιο εύκολα στην αιτία.

Υπάρχουν περιστατικά που στο άκουσμα τους μας σοκάρουν και τα χαρακτηρίζουμε τραγικά (και είναι), χωρίς όμως να κοιτάξουμε τι κρύβεται πίσω από αυτά και τι είναι αυτό που προκαλεί την επανάληψη τους.

Το (σοβαρότερο) πρόβλημα στη χώρα μας, δεν είναι ότι κάποιοι Έλληνες βασανίζουν και σκοτώνουν ζώα στο όνομα μιας θρησκείας που μιλάει για αγάπη, ούτε ότι κάποιοι άλλοι κακοποιούν ζώα και δυσφημίζουν τον τουρισμό μας, στον βωμό του χρήματος. Ακόμα ακόμα, το σοβαρότερο πρόβλημα δεν είναι ούτε ότι υπάρχουν κάποιοι που δηλητηριάζουν ζώα γιατί μπορεί να είναι ψυχασθενείς.

Αυτά θα μπορούσαν να λυθούν εύκολα.

Εξ άλλου άρρωστοι και εγκληματίες υπήρχαν ανέκαθεν. Θλιβερό, αλλά είναι η πραγματικότητα.

Ούτε καν οι ηλίθιοι είναι το πρόβλημα της χώρας μας. Οι ένα σωρό ανόητοι που παρκάρουν στις ράμπες αναπήρων και στους διαδρόμους τυφλών, βιάζοντας καθημερινά τις ψυχές των ανθρώπων αυτών.

Και εννοείται πως το πρόβλημα δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε οι βρωμιάρηδες που δεν μαζεύουν τις ακαθαρσίες των σκύλων τους. Αυτά λύνονται ακόμα πιο εύκολα.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι όλα τα παραπάνω -και πολλά περισσότερα-συμβαίνουν σε μία χώρα που θέλει να συγκαταλέγεται σε αυτές που έχουν κάνει πολιτισμική πρόοδο.

Το ακόμη μεγαλύτερο όμως πρόβλημα, είναι ότι η κουλτούρα του εγκληματία και του ηλίθιου, φαίνεται να διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από την ίδια την κοινωνία.

ΓιατΙ κανεΙΣ δεΝ ΘΕλει να αλλΑξουν τα πρΑγματα!

Εφ όσον πρεσβεύουμε τις παραπάνω αξίες- πυλώνες, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είτε σαν κράτος οφείλουμε να τις α) πατάξουμε είτε σαν πολίτες να τις β) καταγγείλουμε. Εξάλλου για όλα αυτά υπάρχουν νόμοι που απλώς δεν τηρούνται.

Επομένως, όταν δεν συμβαίνει ούτε το α, ούτε το β , σημαίνει είτε ότι μιλάμε για επιλογή είτε για συναίνεση.

Συνεπώς φαίνεται πως το πρόβλημα δεν είναι αυτοί οι λίγοι προβληματικοί συμπολίτες μας, αλλά όλοι εμείς, οι πολλοί.

Αυτό το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται… γιατί κανείς δεν θέλει να λυθεί!

Έτσι μοιραία ο νέος προβληματισμός που προκύπτει είναι ο εξής:

Κάνουμε αυτά που πρέπει να κάνουν όσοι ανήκουν στον πολιτισμένο κόσμο; Έχουμε σχέση με αυτό που νομίζουμε πως είμαστε ή μας φτύνουν κι εμείς νομίζουμε ότι βρέχει;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here