γράφει ο Αλέξης Τ.

Συνεχώς βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις που αφορούν σε παραβατικές και εγκληματικές ενέργειες σε βάρος των ζώων. Περιπτώσεις δηλητηριάσεων, εγκατάλειψης, ενεργητικής και παθητικής κακοποίησης, που άλλες είναι συνειδητά κακοποιητικές πράξεις και άλλες που προκύπτουν από την έλλειψη γνώσης ή αντιληπτικής ικανότητας ορισμένων ανθρώπων.

Είτε λοιπόν τα περιστατικά αυτά συντελούνται από κάποιους πρωτόγονους χωρικούς που η παιδεία τους προκύπτει από τη βιωματική αντιγραφή των πρακτικών του περασμένου αιώνα, είτε από «σύγχρονους» αστούς που η εγκληματική τους προδιάθεση ευδοκιμεί σε ένα περιβάλλον ανεξέλεγκτο, το πρόβλημα της κακοποίησης ζώων στη χώρα μας είναι ενδεικτικό και εκ διαμέτρου αντίθετο με τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας που θα έπρεπε να διαθέτει μια κοινωνία που προσπαθεί να ευθυγραμμιστεί με την «κανονικότητα» εν έτει 2019.

Παρασυρόμαστε και νομίζουμε πως κάτι γίνεται σωστά όταν βλέπουμε 5-10 περιπτώσεις επιβολής του νόμου για κάποια παραβατική συμπεριφορά σε βάρος των ζώων, ενώ κάθε παραμονές διακοπών για παράδειγμα, τα αδέσποτα πενταπλασιάζονται από τις ανεύθυνες εγκαταλείψεις σκύλων.

Θα έλεγε κάποιος πως τα μυαλά δεν αλλάζουν και μόλις αυτή η γενιά ολοκληρώσει τον βιολογικό της κύκλο θα υπάρξουν περισσότεροι κανονικοί άνθρωποι.

Αυτό βεβαίως είναι κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί καθώς εκτός από τα ζώα που κακοποιούν ορισμένοι, κακοποιούν και τα μυαλά των απογόνων τους αφού δυστυχώς, είναι τα εξ ορισμού πρότυπά τους. Έτσι, διοχετεύεται στο μέλλον η απανθρωπιά και η παραβατική συμπεριφορά.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αξιολογηθεί με υπευθυνότητα από τους ειδικούς, αφού είναι κατ επανάληψη αποδεδειγμένο επιστημονικά, ότι η εγκληματική δραστηριότητα προς τα ζώα είναι ο προθάλαμος της εγκληματικότητας προς τους ανθρώπους.

Συνεπώς δε μιλάμε με ένα κατεξοχήν πρόβλημα των φιλόζωων, μα για μία δυσλειτουργία που αφορά τον κοινωνικό ιστό.

Εφόσον δεν είναι ικανή μερίδα του κόσμου να μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά της την «υποχρέωση» για αγάπη και φροντίδα προς τη φύση, τους ανθρώπους και τα ζώα, πρέπει τον ρόλο αυτόν να τον αναλάβουν οι αρχές της χώρας.

Ζούμε σε μία χώρα που δεν ενοχλεί κανέναν το παρκάρισμα σε ράμπες αναπήρων και διαδρόμους τυφλών, σε μια χώρα που τα κόπρανα ζώων αφήνονται επιδεικτικά από τους ιδιοκτήτες στον δρόμο και που γενικά κανείς δε σέβεται κανέναν.

Είμαστε ένας λαός που προσφέρεται να δώσει τη λύση στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αφού δίνουμε απλόχερα αφορμές για έσοδα στο κράτος, δια μέσω των κατά συρροή παραβάσεων που πραγματοποιούμε!

Μένει λοιπόν κάποιος να «πιάσει το μπαλάκι» και να προχωρήσει στα αυτονόητα.

Ή θα μειωθούν οι φόροι και θα πληρώνουν αυτοί που το επιλέγουν ή θα αποκτήσουμε την παιδεία που χρειάζεται για να είμαστε κανονικοί πολίτες του πολιτισμένου κόσμου.

Σε κάθε περίπτωση κάτι θα κερδίσουμε…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here