γράφει ο Αλέξης Τ.

Η κρεατοφαγία είναι ένα σοβαρό ζήτημα πολιτισμικής επάρκειας, που όσο και να θέλουμε να το αγνοήσουμε, μας τοποθετεί απέναντι από τον ειλικρινή αυτοπροσδιορισμό μας σε επίπεδο όχι μόνο ζωοφιλίας, αλλά και γενικότερης αντίληψης της ζωής.

Όσον αφορά σε εμένα, δεν έχω αποκλείσει από τις διατροφικές μου συνήθειες κάποια κατηγορία τροφής και δεν ξέρω κατά πόσο θα ήμουν έτοιμος να το κάνω.

Σίγουρα όμως, παρατηρώ τη διελκυστίνδα που λαμβάνει χώρα μεταξύ των επιχειρημάτων σχετικά με τη συγκεκριμένη διατροφική επιλογή.

Ένα από τα αντικρουόμενα επιχειρήματα είναι η διατροφική αξία, καθώς η μια πλευρά υποστηρίζει πως ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να καλύψει πλήρως τις ανάγκες του και με περισσότερα οφέλη για την υγεία του απέχοντας από την κατανάλωση κρέατος, ενώ στον αντίποδα υποστηρίζεται πως η ζωική συνεισφορά στην ανθρώπινη διατροφή είναι αναντικατάστατη.

Προσωπικά δεν έχω την επιστημοσύνη ώστε να υποστηρίξω με σοβαρότητα κάποια από τις δύο θεωρίες, συνεπώς περιορίζομαι σε μια εσωτερική επεξεργασία του συνόλου των πληροφοριών.

Αυτό που σίγουρα μπορώ να αντιληφθώ είναι πως η κρεατοφαγία, είναι τρόπον τινά «αντιφατική» έννοια με τη φιλοζωία.

Χρησιμοποιώ τον όρο «φιλοζωία» (φίλος+ζωή) και όχι το περιοριστικό «ζωοφιλία» (ζώο+φίλος) , αφού βλέποντας στο διαδίκτυο εικόνες που αφορούν στις συνθήκες διαβίωσης και θανάτου ζώων που προορίζονται για την τροφή μας, μου δημιουργείται μια ανησυχία σχετικά με την αντιμετώπιση της ζωής συναισθανόμενων και ευφυών οργανισμών, που ξεπερνά τα όρια της αγάπης προς τα ζώα και αφορά στην εν γένει έννοια της αξίας της ζωής.

Άλλο ένα επιχείρημα που η καθημερινότητα από μόνη της αποδομεί, είναι το «έτσι έχουμε μάθει, έτσι γινόταν πάντα, άρα είναι σωστό». Το πέρασμα του χρόνου, μας δείχνει ότι η ανθρωπότητα «ξεμαθαίνει» και απομακρύνεται από πράγματα και συνήθειες που δεν είναι χρήσιμες και κάποιες που είναι καταστροφικές για ανθρώπους και ζώα.

Για παράδειγμα, πριν από λίγες δεκαετίες δεν γνωρίζαμε την επικινδυνότητα του καπνίσματος, σε βαθμό που ο κόσμος κάπνιζε και μέσα στα νοσοκομεία!

Ακόμη πιο πρόσφατα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν ορισμένες συνηθισμένες πρακτικές αντιμετώπισης των ζώων, οι οποίες σήμερα τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης και πρόστιμα που είναι ίσα με μια περιουσία.

Επομένως ούτε τα ένστικτα, ούτε ο μιμητισμός των συμπεριφορών των περασμένων γενεών πρέπει να αποτελεί μπούσουλα για την εξέλιξη του πολιτισμού μας, αφού δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε πως πολιτισμός είναι η συνεχής, εξελισσόμενη προσπάθεια των ανθρώπων να απομακρυνθούν από τα αρχέγονα ένστικτα τους και την ανεξέταστη – κατά Σωκράτη- φύση τους.

Τον πολιτισμό μας λοιπόν τον απολαμβάνουν εξ αντανακλάσεως και τα ζώα μας, αφού με παρόμοιο τρόπο τα απομακρύνουμε από τα ένστικτα τους, φροντίζοντας εμείς για την τροφή τους, την υγεία τους, την ασφάλειά τους και γενικότερα την ευζωία τους, χωρίς να χρειάζεται να σκοτώσουν για να φάνε ή να επιβιώσουν.

Εν κατακλείδι, δεν γνωρίζω εάν έχω την ικανότητα να αποβάλω το κρέας από τη διατροφή μου, έχω όμως τα ερεθίσματα για να αναρωτηθώ εάν η κατανάλωση κρέατος κλονίζει τον φιλοζωικό μου αυτοπροσδιορισμό…

«Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, στην εξέλιξή της, να σταματήσει να τρώει ζώα, όπως ακριβώς οι άγριες φυλές σταμάτησαν να τρώνε η μία την άλλη, όταν ήρθαν σε επαφή με πιο προηγμένες φυλές.» 

Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ (Henry David Thoreau), 1817-1862, Αμερικανός συγγραφέας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here