Χιλιάδες σαλιγκάρια που είχαν εξαφανιστεί, έχουν ξανακάνει την εμφάνιση τους στην άγρια φύση, καθώς διασώθηκαν χάρη στη συνδρομή ενός βρετανικού ζωολογικού κήπου. Το μεγαλύτερο χερσαίο σαλιγκάρι των Βερμούδων, θεωρούταν ότι έχει εξαφανιστεί εδώ και πολλά χρόνια, μέχρι που εμφανίστηκε ένα άδειο κέλυφος στην πρωτεύουσα της περιοχής, Χάμιλτον.

Στη συνέχεια, βρέθηκαν ζωντανά σαλιγκάρια ανάμεσα σε σκουπίδια σε ένα κοντινό δρομάκι και κάποια σαλιγκάρια από αυτά, οδηγήθηκαν στον ζωολογικό κήπο του Τσέστερ για ένα πρόγραμμα αναπαραγωγής. Περισσότερα από 4.000 που έχουν εκτραφεί εκεί έχουν ήδη επιστρέψει στην ελεύθερη φύση του νησιού.

Ακόμη περισσότερα αιχμάλωτα σαλιγκάρια θα επιστρέψουν σύντομα στην πατρίδα τους για να δώσουν στο είδος μία ένεση επιβίωσης.

Ο Mark Outerbridge, οικολογικός σύμβουλος της κυβέρνησης των Βερμούδων, δήλωσε ότι το σαλιγκάρι ήταν κάτι σαν τον «Λάζαρο», αφού πριν από λίγο καιρό είχε θεωρηθεί εξαφανισμένο.

Μέχρι που το 2014 ένας άνδρας μπήκε στο γραφείο του στην Χάμιλτον κρατώντας ένα φρέσκο κέλυφος σαλιγκαριού.

CHESTER ZOO

«Αποδείχθηκε, πως αυτό ήταν πραγματικά το μεγαλύτερο σαλιγκάρι των Βερμούδων, ένα είδος που πιστεύαμε ότι είχε εξαφανιστεί 40 χρόνια νωρίτερα», είπε.

«Την επόμενη μέρα, ο ίδιος άνδρας ήρθε με ένα νέο αλλά ζωντανό αυτή τη φορά σαλιγκάρι στο χέρι του και τότε ήταν η στιγμή που αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το πρόγραμμα διατήρησης».

Ένας μικρός αλλά ακμάζων πληθυσμός σαλιγκαριών, εντοπίστηκε πίσω από ένα εστιατόριο. Ζούσαν ανάμεσα σε σκουπίδια – κυρίως μέσα σε πλαστικές σακούλες – σε ένα υγρό δρομάκι που περιβάλλεται από τετραώροφα κτίρια.

MARK OUTERBRIDGE Το δρομάκι που εντοπίστηκαν τα σαλιγκάρια

Το νερό που έσταζε από τις μονάδες κλιματισμού είχε δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου τα ζώα μπορούσαν να επιβιώσουν και να περάσουν απαρατήρητα.
«Αποδείχθηκε ότι οι πλαστικές σακούλες ήταν ένα από τα αγαπημένα μέρη για να μένουν αυτά τα σαλιγκάρια, γιατί διατηρούσαν την υγρασία σε πολύ καλά επίπεδα, αφού τα σαλιγκάρια είναι πολύ ευάλωτα στην ξηρασία», δήλωσε ο Dr Outerbridge.

 

‘Όταν ξεκινήσαμε να μαζεύουμε αυτές τις πλαστικές σακούλες και να τις ανοίγουμε, κυριολεκτικά περιείχαν εκατοντάδες νεαρά σαλιγκάρια».
Μερικά από τα νεογέννητα αιχμαλωτίστηκαν για αναπαραγωγή. Αργότερα, οι απόγονοι τους μεταφέρθηκαν στον Ζωολογικό Κήπο του Τσέστερ και στο Ζωολογικό Οργανισμό του Λονδίνου, όπου οι επιστήμονες μπόρεσαν να δημιουργήσουν αποικίες.
Αποδεικνύεται ότι τα σαλιγκάρια σε αιχμαλωσία αναπαράγονται πολύ ικανοποιητικά, με χιλιάδες απογόνους μέσα σε λίγα χρόνια.

«Στην τελευταία καταμέτρηση είχαμε κάπου περίπου 13.000 σαλιγκάρια – πιθανότατα έχουμε πολύ περισσότερα τώρα«, δήλωσε ο Amber Flewitt από το ζωολογικό κήπο του Τσέστερ, που ασχολείται με τα σαλιγκάρια.

Το μυστικό της επιτυχούς αναπαραγωγής είπε, είναι το καλό έδαφος και τα αγαπημένα τους τρόφιμα, που περιλαμβάνουν τη γλυκοπατάτα και το μαρούλι.

Χιλιάδες σαλιγκάρια από τον ζωολογικό κήπο του Τσέστερ, έχουν σταλεί στις Βερμούδες για απελευθέρωση σε φυσικά καταφύγια.

Τα σαλιγκάρια φαίνεται ότι τα πηγαίνουν καλά στο καινούριο τους σπίτι τους.

CHESTER ZOO

Ο Dr Gerardo Garcia του ζωολογικού κήπου του Τσέστερ, δήλωσε ότι μετά από τρία χρόνια εντατικής εργασίας, ο ζωολογικός κήπος είναι υπερήφανος που είδε τα σαλιγκάρια να πηγαίνουν προς το σπίτι τους.

«Αυτό είναι ένα ζώο που βρίσκετε στον πλανήτη εδώ και πολύ καιρό και απλά δεν ήμασταν έτοιμοι να καθίσουμε και να το βλέπουμε να χάνεται, όταν ξέραμε πως μπορούμε να του προσφέρουμε μία βοήθεια επιβίωσης» είπε.

Το μεγαλύτερο σαλιγκάρι των Βερμούδων είναι μοναδικό και αποτελεί μέρος της πορείας ενός αρχαίου είδους σαλιγκαριού που χρονολογείται εδώ και ένα εκατομμύριο χρόνια.

Αφού αφθονούσε στα νησιά που αποτελούν το σύμπλεγμα των Βερμούδων, ο πληθυσμός τους γνώρισε μια δραματική πτώση κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, μετά από την εισβολή δολοφόνων σαλιγκαριών.

Τα σαλιγκάρια έχουν απελευθερωθεί σε ένα φυσικό καταφύγιο, στο βόρειο νησί Nonsuch, το οποίο είναι ένα φιλικό προς το σαλιγκάρι ενδιαίτημα και δεν υπάρχουν ενδείξεις για τους θηρευτές που σχεδόν προκάλεσαν τον αποδεκατισμό του είδους.

Θα ενταχθούν σε ένα μικρό άγριο πληθυσμό που εκτιμάται σε μερικές εκατοντάδες μονάδες. Αυτό καθιστά το είδος το πιο σπάνιο στην άγρια ​​φύση, από ότι το είδος του γιγαντιαίου Πάντα ή του Γορίλα των βουνών, σύμφωνα με τον ζωολογικό κήπο του Τσέστερ.

Ορισμένα σαλιγκάρια που προέρχονται από την αιχμαλωσία έχουν εφοδιαστεί με φωσφοριζέ ετικέτες για να παρακολουθείται η ένταξη τους στο φυσικό περιβάλλον.

CHESTER ZOO

«Όχι μόνο γλύτωσαν από την απειλή της εξαφάνισης, αλλά ανέκαμψαν σε τέτοιο βαθμό κατά τη διαδικασία της αναπαραγωγής και τώρα αυτό που κάνουμε είναι να εντοπίζουμε στα νησιά των Βερμούδων περιοχές που δεν έχουν τους θηρευτές και τα τοποθετούμε πιστεύοντας ότι και εκεί θα τα πάνε πολύ καλά», δήλωσε ο Dr Outerbridge.

«Στην περίπτωση αυτού του είδους, έπρεπε να κοιτάξουμε κυριολεκτικά κάτω από κάθε βράχο και κάθε κούτσουρο, πριν το ξεγράψουμε οριστικά», πρόσθεσε.

πηγή: bbc.com

 

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here