Στη φωτογραφία είναι ο Κλαρκ, το αγαπημένο σκυλί του συγγραφέα στο σπίτι του στο Νάσβιλ.                        πηγή φωτογραφίας: Andrea Morales για τους New York Times

 

Είναι 2 το πρωί και μόλις άρχισε να βρέχει. Είναι μια απαλή βροχή, χωρίς παρουσία ισχυρών αστραπών ή ισχυρών ανέμων. Το ξέρω αυτό χωρίς να χρειάζεται να σηκωθώ για να κοιτάξω από το παράθυρο μέσα στη νύχτα ή να συμβουλευτώ τον καιρό στο κινητό μου. Γνωρίζω τα γεγονότα της μετεωρολογικής πραγματικότητας χωρίς να ανοίξω τα μάτια μου, καθώς υπάρχει δίπλα στο κρεβάτι μου ένα μεγάλο σκυλί με δυσάρεστη αναπνοή που βαριανασαίνει.

Είμαι ευγνώμων που πρόκειται απλά για ένα ψιλόβροοχο . Αν αυτή ήταν μια καταιγίδα, ο Κλαρκ θα περπατούσε σε όλο το σπίτι, θα σκαρφάλωνε σε μπανιέρες και θα προσπαθούσε να βγει έξω. Θα πήγαινε κάτω από τα τραπέζια σπρώχνοτας και αναποδογυρίζοντας καρέκλες, θα έριχνε τις κιθάρες από τις βάσεις τους αναζητώντας καταφύγιο. Φοβάται τη βροχή, αλλά οι καταιγίδες των τρελαίνουν.

Σε νύχτες με καταιγίδα, ο σύζυγός μου σηκώνεται για να βάλει βαθιά στο λαιμό του Κλαρκ ένα Ζάναξ σε δοσολογία σκύλου και για μια ώρα βρισκόμαστε άυπνοι στο σκοτάδι, ενώ ο σκύλος πηγαινοέρχεται σε όλο το σπίτι γεμάτος άγχος. Τελικά το ανθρώπινο ηρεμιστικό θα αντικαταστήσει την απελπισία του σκύλου και θα επιστρέψουμε όλοι για ύπνο.

Ο Κλαρκ είναι επίσης κωφός και πάσχει από αρθρίτιδα. Μέχρι τώρα μπορούσαμε να διαχειριστούμε τον πόνο του με φάρμακα, αλλά κατά τον ετήσιο του έλεγχο μόλις έγινε 13 ετών, ο κτηνίατρος δεν μας είχε ευχάριστα νέα. «Στα μεγαλόσωμα σκυλιά, υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της ηλικίας των 12 με αυτής των 13 ετών», είπε. «Μια μέρα ο Κλαρκ δεν θα μπορέσει να σηκωθεί και όταν συμβεί αυτό θα είναι καιρός να τον αφήσουμε να φύγει».

Και μόνο η ιδέα είναι αδιανόητη. Ο Κλαρκ ήταν ο προστάτης της οικογένειάς μας, κάνοντας πολιτικούς ψηφοθήρες και φανατικούς θρησκειών, να σκεφτούν δύο φορές για να χτυπήσουν την πόρτα μας. Ήταν ο σκύλος που συντρόφευε τους γιου μας στην παιδική τους ηλικία, το μαξιλάρι που ξάπλωναν βλέποντας παιδικά τα πρωινά του Σαββάτου, η κουβέρτα ασφαλείας όταν επέστρεφαν μετά από ένα αποτυχημένο διαγώνισμα ή μια δύσκολη κατάσταση στην τάξη ή αργότερα, μια ραγισμένη καρδιά.

Ο Κλαρκ είναι τώρα υπό τη φροντίδα ενός νέου κτηνιάτρου. Στην πρώτη του επίσκεψη -μια σοκαριστική μέρα πριν από δύο εβδομάδες- όταν ξαφνικά ο Κλαρκ δεν μπορούσε να σηκωθεί, ο κτηνίατρος έκανε ένα θαύμα. Τώρα με ένα νέο συνδυασμό φαρμάκων, ο Κλαρκ κουνάει και πάλι την ουρά του παρακαλώντας να πάει βόλτα. Αλλά ο χρόνος είναι πάντα χρόνος και περνάει. Η επόμενη επίσκεψη στον κτηνίατρο, θα είναι πιθανόν και αυτή που θα μας βοηθήσει να του πούμε αντίο.

Ο Κλαρκ καταλαβαίνει ότι είναι ηλικιωμένος, αδύναμος και ευάλωτος και τώρα είναι δύσκολο να τον αφήσεις μόνο του με τους φόβους του. Τον παρακολουθώ μερικές φορές από το διπλανό δωμάτιο όταν ο σύζυγος μου φεύγει και ο Κλαρκ πιστεύει ότι έχει εγκαταλειφθεί. Κάθεται δίπλα στην πόρτα, μαζεύεται και ξαπλώνει αργά αργά το σώμα του στο πάτωμα. Σπρώχνει το μπροστινά του πόδια δειλά προς τα μπρος και μένει κάτω.

Ένα βογκητό παραπόνου αρχίζει από το πίσω μέρος του λαιμού του, πιο χαμηλής έντασης από κλάμα και μεγαλύτερης από αναστεναγμό, που σιγά σιγά μεγαλώνει. Το κεφάλι του κάνει πίσω και τα μάτια του κλείνουν.Το βογκητό μετατρέπεται σε φωνήεντα και τα φωνήεντα γίνονται ουρλιαχτό. Είναι ο ήχος που έκανε στα νιάτα του κάθε φορά που άκουγε μία σειρήνα να περνάει από το μεγάλο δρόμο στην άκρη της γειτονιάς, μόνο που πλέον δεν μπορεί ακούσει τόσο μακρυά.

Απόσπασμα σε μετάφραση από το κείμενο «The Pain of Loving Old Dogs» της Margaret Renkl που δημοσιεύτηκε στην ενότητα Opinion, των New York Times

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here