Γράφει ο Αλέξης Τ. 

Εμείς οι Έλληνες έχουμε την τάση να λέμε πως ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, αλλά και να θεωρούμε ότι ως κάτοικοι της είμαστε περιούσιοι.

Δεν ξέρω αν τα προτερήματα είναι περισσότερα από τα ελαττώματα μας, ούτε αν είμαστε πιο όμορφοι, πιο έξυπνοι, φιλόσοφοι, φιλάνθρωποι, φιλόξενοι ή φιλότιμοι.

Είναι όμως η στιγμή, για να δούμε τι σίγουρα ΔΕΝ είμαστε και αυτό δυστυχώς είναι φιλόζωοι.

Φαίνεται λοιπόν πως στη χώρα μας έχουμε όλα τα φιλο…κάτι μέσα μας, εκτός από τη φιλοζωία…

Εμφανώς, αυτό αποτελεί μία θλιβερή πραγματικότητα, αφού οι κακοποιήσεις ζώων στην Ελλάδα -είτε αφορούν σε ενεργητική, είτε σε παθητική κακοποίηση- είναι καθημερινότητα και οι αριθμοί που την αποτυπώνουν είναι αμείλικτοι.

Μια καθημερινότητα η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις υποστηρίζεται ακούσια από την ανοχή μας, αφού συχνά μπορεί να βλέπουμε περιστατικά «ελαφριάς» παθητικής κακοποίησης και να μη δραστηριοποιούμαστε, αλλά και λόγω τις όχι τόσο αποτελεσματικής ελεγκτικής διαδικασίας, σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις των ιδιοκτητών ζώων.

Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα, ο γείτονας μας για παράδειγμα που μπορεί να στερεί την ευζωία του ζώου του εξαιτίας κάποιας παράλειψης, να το κάνει από άγνοια. Με μία ευγενική προσέγγιση θα μπορούσαμε να λύσουμε το πρόβλημα αυτό πολύ εύκολα και να βελτιώσουμε τη ζωή ενός πλάσματος. Έτσι απλά, αρκεί να μην αδιαφορήσουμε!

Επίσης, φαντάζει εξίσου εύκολο να γίνεται έλεγχος για τη σήμανση των ζώων στον δρόμο, κατά τη διάρκεια της βόλτας με το κατοικίδιο μας.

Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί άλλο ένα από τα ελαττώματα που μας χαρακτηρίζουν και τείνει να γίνει «εθνική συνήθεια». Αυτό, δεν είναι άλλο από το ποινικό αδίκημα της εγκατάλειψης ζώου, κάτι που ως γνωστόν τιμωρείται με ενός έτους φυλάκιση και έως 15.000 ευρώ πρόστιμο!

Τέτοιες μέρες που το καλοκαίρι μπαίνει στη ζωή μας, ο αριθμός των εγκαταλείψεων εκτοξεύεται, με αποτέλεσμα πλήθος δυστυχισμένων ζώων να βρίσκονται αντιμέτωπα με κινδύνους που τους «εξασφαλίζουν» έναν μαρτυρικό θάνατο.

Είναι η εποχή που αφήνουμε στην άκρη όλα τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά που πιστεύουμε πως μας διακρίνουν ως λαό και φοράμε τον μανδύα της ανευθυνότητας, αφού αφήνουμε ένα ζώο που εξαρτάται απόλυτα από εμάς, να αντιμετωπίσει τις ρόδες ενός αυτοκινήτου, τις φόλες ενός επικίνδυνου ατόμου, την κατακρεούργηση από άλλα ζώα ή τον βασανιστικό θάνατο από την έλλειψη τροφής…

Είναι η εποχή που αποσύρουμε τη φιλοξενία μας και που ξεχνάμε το φιλότιμο μας…

Είναι το καλοκαίρι που για κάποιους η Ελλάδα γίνεται παράδεισος και για κάποιους άλλους κόλαση…

 

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here